ప్రేమకు ప్రతిరూపం నువ్వన్నావు......
నా మనసుకు ప్రతిబింబం నీవన్నావు......
కానీ నా మనసున ఓ జ్ఞాపకమయి పోయావు……
దారి చూపిస్తానన్నావు……చేరువవుతానన్నావు……
కాలికి ముళ్ళయి……మనసుకు గాయమయి పోయావు……
నా ఆశల రాగానికి పల్లవించు పల్లవి నీవవుతావనుకున్నా……
సాయం సంధ్యా సమయమున……
కోయిల గానానికి విరబూసిన కుసుమం నీవనుకున్నా……
చేతి స్పర్శకు కందిపోయే గులాబి రేకు లాంటి నీకు……తోటమాలి రక్ష నేననుకున్నా……
కానీ ఆ గులాబి వెంబడి ముళ్ళు వుంటాయని తెలిపావు……
నా గమ్యం నీవనుకున్నా……నా మార్గం నీ తలపనుకున్నా……
నా హృదయమనే కాగితం మీద మధురమయిన సంతకం నీదనుకున్నా……
కానీ మోడుబార్చావు……మేడను కూల్చావు……
కడలిన చిక్కుకున్న నావకు సూర్యుడే దిక్సూచి……
ఆ రవి వెలుగులు కూడా శాశ్వతం కాదని……అస్తమించక మానడని ఋజువుచేశావు……
చీకటి జీవితంలో మెరుపు వలె మెరిశావు……
కానీ ఆ మెరుపు వెంట పిడుగు వస్తుందని చాటి చెప్పావు……
ఇది ఆ విధి విధించిన శాపమా……లేక ఆ దేవుని శాసనమా……!!!!!!
--------------------------------------------------------------Written by
--------------------------------------------------------------కృష్ణకాంత్ అంగత.
